O Παπαδόπουλος στο AEK-live

Το aek-live αγαπάει και στηρίζει την Ερασιτεχνική, ειδικά σε περιόδους δύσκολες, όπως αυτή που διανύουμε τους τελευταίους, πολλούς, μήνες…
Ο εκ των αρχηγών του ηρωικού τμήματος Χάντμπολ, Γιώργος Παπαδόπουλος μίλησε στον Μιχάλη Μικελλή με… διευθύνσεις και ονόματα, όχι για επιτυχίες και τίτλους, αλλά για την δραματική κατάσταση που επικρατεί στο τμήμα…

«Το τι έχει συμβεί το προηγούμενο διάστημα είναι λίγο, πολύ γνωστό. Η έλευση Λαζόπουλου που εμφανίστηκε ως… Μεσσίας και με υποσχέσεις να ανεβάσει το τμήμα πολύ ψηλά, ως και για κατάκτηση του Champions League ακούσαμε, αποδείχτηκε καταστροφική όταν με την αποχώρηση του όλο αυτό έσκασε, όπως όλες οι φούσκες, και το τμήμα βρέθηκε σε ακόμη πιο άσχημη κατάσταση από πριν. Είναι αλήθεια πως ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν ρόδινα ή εύκολα τα πράγματα. Βρίσκομαι στην ΑΕΚ δέκα χρόνια και είμαι από αυτούς που στην πραγματικότητα δημιουργήσαμε, ως αθλητές, το τμήμα. Τις προάλλες, με τον Φάνη (Τσαούση), συζητώντας συνειδητοποιήσαμε πως σε όλα αυτά τα δέκα χρόνια είμαστε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια απλήρωτοι… Δεν θα ήταν λοιπόν πρωτόγνωρη για μας αυτή κατάσταση, αν δεν απογυμνωνόταν τουλάχιστον αγωνιστικά η ομάδα. Το προηγούμενο καλοκαίρι… εξαϋλώθηκε το 80% του έμψυχου δυναμικού, εύλογα αναζήτησαν άλλες ομάδες, και απομείναμε να… κοιταζόμαστε με τον Χριστόφορο και τον Φάνη. Αποφασίσαμε παρόλα αυτά να κινητοποιηθούμε γιατί η διάλυση ως επιλογή απλά δεν υπήρχε… Έτσι με την συμπαράσταση του Κώστα του Σταματιάδη και του Χάρη Διαμαντάρα, που υπάρχουν στιγμές που… ντρέπομαι που τον εμπλέξαμε σε αυτή τη διαδικασία, και των άλλων παιδιών που έμειναν, τον Διονυσάκη (Γεωργιάδη) και τον Παναγιώτη Νικολαϊδη, ξεκινήσαμε την προσπάθεια να συμμετέχουμε καταρχήν στο πρωτάθλημα και σιγά – σιγά να ορθοποδήσει η ομάδα».
Κάποιοι θέλουν να διαλυθεί η ομάδα…

Μας υπόσχονται βοήθεια, αλλά μετά εξαφανίζονται…
«Με την ομάδα, παρά τα προβλήματα, να καταφέρνει να βρίσκεται ακόμη και πρώτη στη βαθμολογία, προέκυψαν ακατανόητα γεγονότα… Έδιωξαν τον Σταματιάδη, άγνωστο για ποιον λόγο, που μπορεί μεν να τον… επανέφεραν μετά από δύο μήνες, το χάσμα όμως είχε ήδη δημιουργηθεί, η ομάδα να μένει χωρίς πρόεδρο, εννοείται χωρίς χρήματα… Ενδιάμεσα, πολλοί έταξαν, ο Αλεξίου μας έταξε και οικονομική βοήθεια, ήρθε και ο Ανατολιωτάκης πριν τις γιορτές και υποσχέθηκε στήριξη αλλά από τότε δεν τον ξαναείδαμε. Και βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο, να προσπαθούμε μόνοι μας να εξασφαλίσουμε κάποια χρήματα για να καλύψουμε βιοποριστικές ανάγκες των αθλητών. Συνήθως δεν αναφέρομαι σε νούμερα, αλλά κατ’εξαίρεση θα το κάνω. Ολόκληρο το 2014, ημερολογιακά, δεν έχουμε πάρει φράγκο, μία χρονιά που έγιναν μεγάλες μεταγραφές, μια χρονιά που ο Λαζόπουλος, το γνωρίζω από την Ερασιτεχνική, έβαλε 550.000 ευρώ στην ΑΕΚ, χρήματα όμως δεν ήρθαν ποτέ στο χάντμπολ. Φέτος, για να συνεχίσω με νούμερα, από τον Αύγουστο που έχουμε ξεκινήσει, έχουμε πάρει ενάμισι μισθό… Πήραμε από την Original, και ευχαριστούμε και από εδώ, 5000 ευρώ να τα μοιραστούμε 16 άτομα… Στην πραγματικότητα το τμήμα συντηρείται από τον κόσμο, που η στήριξη του είναι συγκινητική. Τώρα στις γιορτές από τη διοίκηση δεν είδαμε κανέναν, ένας φίλος της ΑΕΚ όμως, άνεργος ο ίδιος, έδωσε στον Φάνη 500 ευρώ για την ομάδα, για τους παίκτες, για τις γιορτές. Και αντί για την άφαντη διοίκηση, κάποιος άλλος οπαδός έφερε κουραμπιέδες, για το καλό… Μπορεί όλα αυτά να μην φαίνονται σημαντικά για τους πολλούς, εμάς όμως μας συγκινούν και μας βάζουν… στην πρίζα να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Έχω καταλήξει πια στο συμπέρασμα πως κάποιοι, διαχρονικά, θέλουν να διαλυθεί το τμήμα. Δεν εξηγείται διαφορετικά, πως την χρονιά που πήραμε το πρωτάθλημα μέσα στη Θεσσαλονίκη, εκτός από τις ανατριχιαστικές στιγμές που ζήσαμε με τον κόσμο της ΑΕΚ, σε κάθε σταθμό διοδίων, σε κάθε πόλη να είναι στο δρόμο να πανηγυρίζει, πιστέψαμε πως θα ήταν αυτή η επιτυχία η χρυσή αφορμή να στηρίξουν και να ισχυροποιήσουν, οι υπεύθυνοι, το τμήμα, με την έναρξη της επόμενης σεζόν, η Πρωταθλήτρια ομάδα δεν είχε καν εμφανίσεις…».

Ο έρωτας για την ΑΕΚ είναι αυτό που μας κρατάει…

«Η αλήθεια είναι πως η κατάσταση δεν ήταν ποτέ ρόδινη. Και το εύκολο για εμάς θα ήταν να διεκδικούμε κάθε χρόνο τα οφειλόμενα και να κάνουμε προσφυγές. Όταν όμως μπαίνουμε μες στο γήπεδο και εκεί υπάρχουν 100 παλικάρια που φωνάζουν για σένα γιατί σε πιστεύουν, και που πια είμαστε μια παρέα, τα ξεχνάς όλα και λες τις επόμενες δύο ώρες θα παίξω γι’ αυτούς… Και ας γυρίζει ξανά η μιζέρια μετά από αυτό το δίωρο… Παρόλα αυτά είμαστε αισιόδοξοι πως, έστω και δύσκολα, θα φέρουμε πάλι την ΑΕΚ εκεί που αξίζει, και πως και εμείς θα τύχουμε καλύτερης αντιμετώπισης, γιατί δεν πιστεύω πως μας αξίζει αυτή η συμπεριφορά… Θα το παλέψουμε γιατί εκτός από το χάντμπολ, κυρίως είμαστε ερωτευμένοι με την ΑΕΚ…».