Παπαδόπουλος: “Τυχερός για όσα έζησα στην ΑΕΚ”

P

Ο αγώνας με τον Ποσειδώνα, αποτέλεσε και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την ομάδα χάντμπολ της ΑΕΚ. Φάνης Τσαούσης και Γιώργος Παπαδόπουλος μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια παρουσίας και προσφοράς στο τμήμα πήραν την απόφαση να αποχωρήσουν από την ενεργό δράση. Μια απόφαση δύσκολη ειδικά όταν πρόκειται για δύο αθλητές που μέσα σε αυτή την δεκαετία “έχτισαν” σχέσεις ζωής και έζησαν όσα θα ήθελε κάθε αθλητής. Ακόμα και για έναν παίκτη όμως που έχει νιώσει όλες τις συγκινήσεις μέσα στο γήπεδο, ήταν δύσκολο να συγκρατήσει τα δάκρυα του, κλείνοντας μια μεγάλη καριέρα μπροστά στα μάτια των δικών του ανθρώπων που τον στήριξαν σε κάθε του βήμα. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος είχε όμως και έναν ακόμη λόγο να αισθάνεται υπερήφανος για όλα αυτά που κατάφερε στη ζωή του. Και αυτός είναι ο μόλις ενός έτους γιος του, που παρακολούθησε από κοντά τον τελευταίο αγώνα του μπαμπά του. Ο έμπειρος πλέι μέικερ μίλησε στην “Ώρα των Σπορ” για τα συναισθήματα του στο τελευταίο παιχνίδι στο Καματερό και έκανε τον …απολογισμό μιας ζωής που πέρασε στα “κιτρινόμαυρα”. Αρχικά ο Παπαδόπουλος μίλησε για την απόφαση του να αποχωρήσει φέτος από την ενεργό δράση: “Η απόφαση μου ήταν συνειδητή και την είχα πάρει από την αρχή της χρονιάς. Πιθανότατα να είχα σταματήσει από πέρυσι αλλά ήθελα να στηρίξω την προσπάθεια που έγινε φέτος. Μιλήσαμε και με τα παιδιά το περασμένο καλοκαίρι και αποφασίσαμε να στηρίξουμε το τμήμα με όλες μας τις δυνάμεις”.

“Όλες οι στιγμές μπροστά μου” 

Όσο και αν το είχε πάρει απόφαση όμως, δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο δύσκολα θα ήταν στην πράξη: “Σίγουρα είναι διαφορετικά όταν το σκέφτεσαι και όταν το ζεις. Ήταν πολύ δύσκολη μέρα για μένα και για όλους. Εκείνη την στιγμή περνάνε από το μυαλό σου όλα όσα έχεις ζήσει σαν φωτογραφία. Από το πρώτο παιχνίδι μέχρι και την τελευταία στιγμή μέσα στο γήπεδο. Είμαι πολύ τυχερός για όσα έζησα όλα αυτά τα χρόνια, νιώθω γεμάτος από κάθε άποψη”.

Όσο για το τι θυμάται πιο έντονα από την θητεία του: “Ακόμα μου είναι δύσκολο να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη. Ίσως μετά από χρόνια όταν τα δω πιο καθαρά θα είμαι πιο αντικειμενικός. Αυτή την στιγμή περνούν όλες οι στιγμές μπροστά μου. Κάθε πρωτάθλημα, κάθε Κύπελλο ήταν ξεχωριστό. Κάθε νίκη ήταν σημαντική. Τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα παιχνίδια με τον κόσμο μας σε κάθε γωνιά της Ευρώπης.

Ακόμα και οι δυσκολίες που είχαμε μας έκαναν πιο δυνατούς και νομίζω ότι και οι τίτλοι δεν θα είχαν την ίδια αίγλη αν δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα προβλήματα”.

“Δεν φεύγει από μέσα μας η ΑΕΚ”

Σε ερώτηση για το πως σκέφτεται πλέον την επόμενη μέρα του, ο Παπαδόπουλος ξεκαθάρισε πως είναι δύσκολο να σταματήσει η ζωή του να κυλάει σε “κιτρινόμαυρους” ρυθμού: “Θα είμαστε δίπλα στην ομάδα σε ότι μας ζητηθεί, αυτό το δέσιμο που υπάρχει συναισθηματικά με την ΑΕΚ, με τον κόσμο δεν μπορεί να φύγει από μέσα μας. Εννοείται ότι θα είμαστε πάντα παρών σε ότι χρειαστεί η ομάδα και θα το κάνουμε με όλη μας την καρδιά. Έζησα πράγματα τα οποία πολύ δύσκολα έχουν ξαναζήσει έλληνες χαντμπολίστες

“Ελπίζω να βρεθεί λύση”

Μπορεί να σταμάτησε την καριέρα του σαν αθλητής όμως συνεχίζει να τον απασχολεί η επόμενη ημέρα του τμήματος. Ο ίδιος δεν έκρυψε την αγωνία του για το μέλλον της ομάδας που αγάπησε, εκφράζοντας την αισιοδοξία του πως και πάλι θα βρεθεί μια λύση: “Με προβληματίζει η επόμενη μέρα του τμήματος. Αυτή την στιγμή η ομάδα είναι υπό διάλυση. Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία τρέχουμε και περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχτούν. Είμαι αισιόδοξος ότι στο τέλος θα ξεπεραστούν και πάλι τα προβλήματα. Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτή την στιγμή η κατάσταση είναι δύσκολη”.

“Σχέσεις ζωής στην ΑΕΚ”

Ο Παπαδόπουλος αναφέρθηκε στους συμπαίκτες με τους οποίους δέθηκε όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργώντας αδελφικούς δεσμούς ενώ εξέφρασε το μεγάλο του όνειρο να γίνει κάποτε προπονητής στην ΑΕΚ

Αν κάτι χαρακτήριζε όλα αυτά τα χρόνια την ομάδα χάντμπολ είναι το οικογενειακό κλίμα. Το δέσιμο που υπήρχε ανάμεσα στους παίκτες και τους κράτησε “όρθιους” στις πιο δύσκολες στιγμές. Σχέσεις αληθινές που εξελίχτηκαν σε αδελφικούς δεσμούς που θα μείνουν για πάντα. Ο Παπαδόπουλος δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί στους συμπαίκτες του, με τους οποίους μοιράστηκε τα πάντα.”Είχα την μεγάλη χαρά να αγωνιστώ με κορυφαίους αθλητές και δεν θα μπορούσα να μην ξεχωρίσω τον Χριστόφορο Μπακαούκα. Είμαστε μαζί δέκα χρόνια στην ΑΕΚ και πιο πριν ήμασταν μαζί στον Ιωνικό. Ουσιαστικά έχουμε μεγαλώσει μαζί. Στη συνέχεια αγωνίστηκα μαζί με κορυφαίους αθλητές, όπως οι Αλβανός, Μπαλωμένος, Σανίκης, Καρυπίδης και Τσιλιμπάρης με τους οποίους γνωριζόμασταν και πριν την ΑΕΚ και έτυχε να είμαστε και συμπαίκτες. Την μεγαλύτερη όμως σχέση ζωής την έχω κάνει με τον Φάνη Τσαούση. Με τον Φάνη ουσιαστικά ήταν που γνωριστήκαμε στην ΑΕΚ και φτάσαμε στο σημείο να είμαστε πλέον αδέρφια”.

“Ευτυχία να γίνω κάποτε προπονητής στην ΑΕΚ”

Όταν ξεκίνησε τα πρώτα του χαντμπολικά βήματα ο Παπαδόπουλος ήταν ακόμα παιδί. Μέσα από την δουλειά, το ταλέντο και την προσπάθεια έφτασε στην κορυφή και σταμάτησε στην πιο κατάλληλη στιγμή. Αγκαλιά με τον γιο του, ο οποίος δεν θυμάται μεν τον μπαμπά του να αγωνίζεται, όμως σίγουρα μεγαλώνοντας θα ακούσει πολλούς να μιλούν για τα κατορθώματα του. “Ξεκίνησα παιδί στο χάντμπολ και τελείωσα την καριέρα μου με το παιδί μου αγκαλιά” ανέφερε ενώ έκανε και την ευχή του για το μέλλον του το οποίο ελπίζει να είναι ξανά “κιτρινόμαυρο”: “Το χάντμπολ είναι ένα μικρόβιο που δύσκολα φεύγει από μέσα σου. Κάποια στιγμή θέλω να ασχοληθώ και προπονητικά στο χώρο, θα ήταν ευτυχία κάποια στιγμή να φτάσω σε τέτοιο επίπεδο ώστε να γίνω προπονητής και στην ΑΕΚ.  Θέλω να ευχαριστήσω όλους μου τους προπονητές από τον πρώτο μου που ήταν ο Τάσος ο Δανήλος μέχρι τον Γιάννη Αρβανίτη. Όλους μου τους συναθλητές και τους συμπαίκτες μου, τους γονείς μου που με ανεχόντουσαν όλα αυτά τα χρόνια και πάνω από όλα τη γυναίκα μου που ανέχεται την τρέλα μου και το παιδί μου για το νέο νόημα που έδωσε στη ζωή μου”.

Πηγή: ΩΡΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡ

AEK-Handball.gr